Gedichte aus Elsoffs vergangenen Zeiten
in heimatlicher Mundart
(aus Elsoff im Wittgensteiner Berg- und Waldland von E.Gücker 1979)
Da schwerheerige Veeh-Hoanneler
Noh Elsoff kam aus'em Nohberschdorf dann un wann
Da Jakob, en schwerheerige Veeh-Hannelsmann.
Gelägentlich ärre dobei eh'ne Haus gekomme
Un hot den Leire ähre Klara als Dienstmoadche ahgenomme.
Paar Woche danoh war'e nochmol noh elsoff marschiert,
Weil'e sech fehr äm Bühre sei Veh hat int'ressiert.
Es worre lange gehannelt henn und her,
Sech ähnig ze wäre, fill zemlich schwer.
Awwer beim allerletzte Ahgebot
Worre zügeschloah un glech noh Nohbersch Klara gefroht.
Mah wull wesse, wie's'em ging un gefill,
Orrer ob's werrer liwwer nohäme will.
"Veel Milche, foatte Bodder van dem junge Dier,"
Sahd da Jakob met seim schloachte Geheer.
"Jakob, nüh heer doch - sapperlot,
Wie's dem Klara gett, hon mehr dech doch gefroht." -
"Ei-jo, " sahd da Jakob, "weil mah'sch züveel frest un säfft,
Hon ech's ah en Loahser Jüre vaköft !" -
Do erkannten de Leire den strittige Fall:
Da Jakob hat gemännt sei "Flora" im Stall.
De bezwongene "Barrikade"
Wie war'sch doch eh frieheren Zeire noch schee
Fehr Ahlre un Jonge, fehr Groß un Kläh:
En Grosche kostete da Humpe Bier
Un en große Schnaps fenf Pfenn'ge nür.
Met'ne halwe Mark eh da Dasche war'ma zefrehre,
Fehr de Hälfte nür hot'ma schon en Schwips merre-kreege.
So ärr'es öh mol dem Hanjorge passiert:
Em Woartshaus harr'e paar Schnäpse zü sech gefiehrt.
Es war stockdunkel, wie'e noh Häme wull geh',
Stroßelampe gab's net un käh Licht war eh da Näh'.
Kaum harr'e des Woartshaus hänger sech gelosse,
Do ärr'e ewweraschend off a Hindernis gestoße.
"Dem junge Vulk," sahre, "dem hon ech immer net getröwwet,
Hie hon'se mehr doch wahrhaftig äh Barrikade geböwwet.
Nei-schwere-Not ! - Kreiz-Gewerrer ! -
Dänn wäll ech's weise, do komm' ech noch drewwer!" -
Es gab off ähmol en Ploatsch un en Krach -
Un da Hanjorge mätte eh da Bach !
Net äh Barrikade van "beese Jonge",
Äwwer des Bachgeländer - das harr'e mästerhaft bezwonge!
Des Soppekraut
Wenn's nehrig war, hulf da Hermann newebei
Dem Jakob bei da Oarwet eh da Brauerei.
Dobei hill's de Hausfrah fehr ahgemesse,
Den Hermann ehzelahre züm Owendesse.
Awwer weil der absolut käh Soppekraut aß,
Erlöwete sech da Jakob mol en kläne Spaß:
"Luwiese", sahre, "mach dächtig Soppekraut ah de Soppe drah,
Ech well säh, ob da Hermann was eßt dovah.
Vellicht kinn ma'n bei der Gelägenhät öh kuriere,
Mehr wünn's derre Owend mol ausprowiere".
Weil man vergaab, mah hätt's Stäheel ze holle vagesse,
Mennte da Jakob: "Was brüche' mah Licht - fangt ah ze esse".
Nüh worre gelöffelt - un ohne Werrerlaut
Aß öh da Hermann de Soppe met Soppekraut.
Nür da Jakob sahd: "Luwiese. do äß jo Soppekraut drah,
Dü wäßt doch, daß da Hermann kähns esse kah": -
"Hä-pfui", kräsch da Hermann, "do bäst dü 'Ekel alläne drah schuld,
Dei Frah, die hot das net gewullt !"